อันดับแรก...ไม่ต้องคาดหวัง (เพราะรู้อยู่แล้วว่าได้รับประโยชน์แน่ๆ)
การที่จิตจะเป็นสมาธินั้น มิใช่ว่า ทำสมาธิทุกครั้งแล้วจิตจะเป็นสมาธิ สงบนิ่งนะครับ ไม่แน่เสมอไป
บางวันก็สงบดี แหม...อยากนั่งต่อ แต่หมดเวลาซะก่อน บางวันฟุ้งซ่านแต่หัววันเลย เมื่อนั่งก็ฟุ้งอีก
หน้าที่ของเรา มีเพียง...ให้ทำทุกวัน แนะนำว่า
"ขยันก็ทำ ขี้เกียจก็ทำ ฝนตกก็ทำ ฝนไม่ตกก็ทำ ทำทุกวัน ทำไปจนกว่าไม่หายใจ"
อันดับต่อไป...เมื่อจิตฟุ้ง เราก็ดึงกลับมาที่ฐานจิต มันฟุ้งอีกก็ดึงกลับอีก ทำแบบนี้ไปเรื่อยๆ
เมื่อกำลังสมาธิดีขึ้น ก็จะอยู่กับฐานจิตได้นานขึ้นนะครับ
หากฟุ้งมากๆๆๆ เลิกนั่ง(ชั่วคราว) เปลี่ยนไปทำกิจกรรมอย่างอื่น เช่น ออกไปเดินเล่น,
ไปสูดอากาศเย็นๆ สดชื่นของค่ำคืนอันมืดมิด,ลุกขึ้นมองท้องฟ้า เป็นต้น แล้วกลับมานั่งต่อ
ก่อนทำการฝึกสมาธินั้น ควรตรวจสอบของใกล้ๆ ตัวก่อน เช่น ใส่เสื้อผ้าสบายๆ ไม่รัดแน่นเกินไป,
หลังกินข้าวแล้วไม่ควรทำทันที ควรเว้นไปสัก 1.5-2 ชั่วโมง,และถ้าอาบน้ำแล้ว ทำสมาธิต่อ
จิตใจจะเบาสบายๆ มากๆ เลยครับ ... บางสิ่งบางอย่างก็เส้นผมบังภูเขา ควรพิจารณาดูนะครับ
อุ้ย!!! ลืมตัว กราบขออนุญาตท่านเจ้าสำนักด้วยนะครับ...บังเอิญ!!! เผลอตอบไปนะครับ